راځئ په تشریحي ډول یې وګورو.
که مو هدف د وینې د شکرې کچه په متوازنه توګه ساتل وي، نو د مېوې انتخاب تر ډېره د هغې د فایبر، طبیعي شکر، د خوړلو مقدار او د مېوې د بشپړوالي پورې تړاو لري.
۱. توتان — ډېر ښه انتخاب
لکه سټرابېري، بلوبېري او راسبیري.
توتان عموماً فایبر لري او د نورو ډېرو خوږو مېوو په پرتله لږ شکر لري. فایبر د هضم بهیر ورو کوي، نو شکر په چټکۍ سره وینې ته نه داخلېږي.
ښه اندازه: شاوخوا ۱ پیاله.
۲. مڼه
مڼه د پوستکي سره خوړل د فایبر اندازه زیاتوي. فایبر د مڼې طبیعي شکر ورو جذبوي او د مړښت احساس هم زیاتوي.
ښه اندازه: یوه کوچنۍ یا منځنۍ مڼه.
۳. ناک
ناک هم د فایبر ښه سرچینه ده. که ټوله ناک وخوړل شي، د جوس په پرتله ډېر مناسب دی، ځکه فایبر یې پاتې کېږي.
ښه اندازه: یوه کوچنۍ ناک.
۴. کیوي
کیوي فایبر او ویټامین C لري او د خوږو مېوو په پرتله نسبتاً مناسب انتخاب دی.
ښه اندازه: ۱–۲ کوچني کیوي.
۵. نارنج او مالټه
ټوله مالټه یا نارنج د شکر د کنټرول لپاره د جوس په پرتله غوره دي. د جوس په جوړولو کې د فایبر یوه مهمه برخه له منځه ځي او په اسانۍ سره ډېر مقدار څښل کېږي.
ښه اندازه: یوه منځنۍ مالټه.
۶. شفتالو او الوچه
دا مېوې هم په مناسب مقدار کې ښه انتخاب کېدای شي. د بشپړې مېوې خوړل د جوس یا خوږو وچو مېوو په پرتله غوره دي.
کېله، انګور، ام او خرما څنګه؟
دا مېوې حتماً «بدې» نه دي، خو مقدار یې مهم دی. مثلاً انګور او خرما په لږ مقدار کې ډېر طبیعي شکر لري، نو ډېر خوړل یې د وینې شکر زیاتولی شي.
د جوس پر ځای ټوله مېوه
مثلاً:
یوه مڼه خوړل
د څو مڼو جوس څښل
ځکه ټوله مېوه فایبر لري او د شکر جذب ورو کوي.
تر ټولو مهم اصل
حتی سالمه مېوه هم طبیعي شکر لري. نو که د وینې شکر مو لوړ وي، مقدار او د خوړلو طریقه د مېوې له نوم څخه هم مهم دي.