شېبه ګهیځ
د کړکۍ له شا باران ته ځیر یم
هر څاڅکی یې
ستا نوم راته په غوږ کې زمزمه کوي
ته لرې یې او زه
د دومره ډېرو
خلکو په منځ کې یوازې یم
زړه مې لا هم
ستا د غږ په لټه کې دی
خو د شپې چوپتيا
هېڅ ځواب نه راکوي
اې، له لاسرسي لرې مینې!
پوه شه، کله ناکله انسان
له یوازیتوبه نه ژاړي؛ بلکې
له دې درده ژاړي
چې څوک نه وي
ورڅخه وپوښتي:
«زړه مې، څه درباندې تېر شوي دي؟»